توصيه هايي براي قاضي و قضاوت سلامت دستگاه قضا
علامه عبدالله جوادي آملي¤
تفاوت انگيزه و انديشه
در بحث «قضاء» از آن جهت كه جان و عرض و مال مردم به دست قاضي است، اسلام هم حرمت
خاص براي قضاء قائل شده و هم مسئوليت سنگيني. در بسياري از اين كتابهاي فقهي، اوصاف
قاضي را كه نقل مي كنند، مي گويند: در قاضي «كمال عقل» شرط است. ما يك تكليف عادي
داريم، كسي بخواهد مكلف باشد به نماز، روزه، حج، ساير احكام؛ اين بايد «عاقل» باشد
اما آن عقلي كه در تكليف معتبر است، براي قضاء كافي نيست. يعني اگر كسي به همين
اندازه عاقل بود، بالاخره حج بر او واجب است، روزه بر او واجب است و ساير آنها.
اين عقل براي قضا؛ كافي نيست. يعني مثل افراد ديگر، اين نمي تواند قاضي باشد.
يعتبر في القاضي كمال العقل.
ادامه مطلب
آيتالله
توسلي، مسئول دفتر امام خميني(ره) در مصاحبه با روزنامه «جمهوري اسلامي»
خاطره مهم و ناشنيدهاي را از امام خميني(ره) نقل كرده است.
اين خاطره به رغم كوتاه بودن، بسيار درسآموز و سرنوشتساز است.
وي
در پاسخ به يكي از سؤالات ميگويد: «امام هيچگاه حركتي غير از حركت در
راه خدا نداشت. حالا كه شما اين سؤال را كرديد، من هم يك نكته ناگفته را
ميگويم. آقاي صانعي (آيتالله حاج شيخ حسن صانعي) نقل ميكند كه امام
وقتي بعد از 14 سال از تبعيد به ايران بازگشت، در يك جلسه خصوصي رو كرد به
آقاي صانعي گفت: يادت هست فلان روز (در بحبوحه قيام پانزده خرداد 1342) به
من ميگفتي: «قدري آهستهتر حركت كنيد، كمي سكوت كنيد، ممكن است شما را
دستگير كنند». من به شما گفتم: «نه خير، مردم با ما هستند. دولت نميتواند
ما را دستگير كند». يادت هست اين جمله را گفتي و من هم آن جواب را دادم.
اين 14 سال تبعيد، كفاره گناه آن حرفي بود كه من زدم. من بايد ميگفتم،
«ما خدا را داريم» اما من گفتم، «ما مردم را داريم». نتيجه اين حرف من
بايد اين 14 سال تبعيد باشد. 14 سال تبعيد، نتيجه آن تخلفي بود كه من در
غفلت از خدا كردم.
اين اوج معرفت امام به خداوند، در عين ارتباط عميق ايشان با مردم بود».
آيتالله
توسلي در بخش ديگري از اين گفتوگو درخصوص زمان درگذشت آيتالله بروجردي
ميگويد: در آن ايام من به اتفاق آقاي مرحوم رباني املشي ـ خدا رحمتش كند
ـ يك روز عصري رفتيم خانه امام. مرحوم آقاي
ادامه مطلب
